درمراتب ازتبتل تافناپله پله تاملاقات خدا

حسین زارع در پرسون ... (به سبک سعید تهرانی)

با سلام

با عرض خسته نباشید خدمت دوستان. ما جمعه قبل قصد کوهنوردی کردیم. ولی عجب کوهنودی بود ! ۱۵ ساعت طول کشید.! البته ۲ ساعت و نیمش تو ماشین بودیم و لی حدود ۱۲ ساعت تو خود کوه بودیم.

رفتیم دشت هویج و قله پرسون و یه سری قلل مجاور رو فتح کردیم. این مناطق در اطراف روستای افجه در نزدیکی شهر لواسان می باشد.

اول صبح که داشتیم می رفتیم فکر می کردیم ساعت ۲ یا ۳ بر می گردیم واسه همون هم موقع رفتن یک آبشاری دیدیم که می خواستیم عکس بندازیم ولی چون نور کافی نبود گفتیم برگشتنی بنداریم که چه عرض کنم که برگشتنی هوا تاریک تر بود. ولی اینجانب با کمال زرنگی همون اول یه عکس انداختم:

بعدش یه مسیری بود که اطرافش پر از درختان شکوفه دار بود. من فقط می تونم اونجا رو با عنوان بهشت برتون تصویر کنم. دست خالقش درد نکنه ! خیلی زیا بود.

بعد رسیدیم به دشت هویج. البته با اون چیزی که از قبل انتظار داشتم مقداری متفاوت بود. ولی به هر جهت.

بعد صرف صبحانه در دشت راهی قله شدیم آقای عباس خان رهبری تیم کوهنوردیمونو به عهده داشتند! ولی ... !

بعد یه نیم ساعتی آقای زارع که از دوستان می باشند احساس سر گیجه و سنگینی کردند. .و مقداری در شیب های قله استراحت کردن.

به بالای قله که رسیدیم دیدیم که راه رو اشتباه رفتیم و سر از یه قله دیگه در آوردیم. من خیلی حالم بد شد ولی وقتی که از اون بالا به دشت نگاه کردم یه کم احساس بهتری بهم دست داد !

خلاصه مجبور شدیم کلی بیراهه بریم تا توی راه اصلی بیفتیم. ! توی قله پرسون یه منظره فوق العاده دیدیم که واقعا" جالبا"

توی این عکس برف و گل های زرد رنگ و چمن و قله دماوند به طرز جالبی در کنار هم قرار گرفته بودن ! :

دماوندو می تونین در قسمت بالا سمت راست تصویر ببینین

وقتی که می خواستیم بر گردیم مقداری هم ترسیدیم چون هوا کمی ابری بود و امکان بارندگی و صاعقه نیز بود. ما که تو هوای آفتابی ۴۰٪ راه رو عوضی رفتیم اگر گیره هوای طوفانی می شدیم که دیگه هیچچی !

بله خلاصه برگشتیم و توی راه برگشت نیز به تعدادی از قلل مجاور یه سری زدیمو هوا که تارک می شد رسیدیم پای ماشین.

البته یک عدد باتوم نیز در وسط راه در اثر خستگی برادر آرش بر روی کوه جا ماند.

یه جایی هم توی مسیر به علت کمبود آب مجبور شدیم از آب گل آلودی که جاری بود بنوشیم. عجب آبی. خیلی حال داد ! خیلی هم خنک بود . در ضمن فول آو مواد معدنی !

این ویوی دشت هویج در هنگام بر گشتن بود!

خلاصه من که دیگه اون ورا آفتابی نمی شم بنابر دلایلی که خودم دارم

بله :

درمراتب ازتبتل تافنا پله پله تاملاقات خدا

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت ۱۳۸۶ ساعت 21:10 توسط بهی 190 |

خلاصه ای از جشن فارغ التحصیلی ... ( به سبک سعید تهرانی )

با سلام خدمت دوستان

امروز یکی از روز های جالب برای من در دانشگاه صنعتی شریف بود. جشن فارغ التحصیلی ! من که راستیتش خیلی خوشم نمی اومد که بیام ولی بخاطر والدینم این کار رو کردم. اولش ساعت ۳:۳۰ رسیدیم دانشگاه. دم در به کارت و اینا گیر نمی دادن. من دلم واسه دختر خاله مامانم سوخت اونم می خواست بیاد ولی من چهار تا بیشتر کارت همراه نداشتم. دو تاش مال خودم بود و دو تاش مال آبیاری.

خلاصه اول از همه شهریار رو پیدا کردم. با هم رفتیم تو. از خانواده ها می بایستی جدا می شدیم. رفتیم واسه عده ای جا نگه داشتیم اون عده عبارتند از امیر و حسین و فرزاد و محمدرضا قزل و اسماعیلو ... بودن.

بعد از سخرانی عده از مدیران رده های بالایی دانشگاه. رفتیم با عده ای پسر ها بیرون که تو چمن ها عکس بندازیم. البته دکتر نیاکی و مهندش غیور نیز اومده بودن. یه چیز جالب این بود که تعداد دانشجویان فارغ التحصیل فوق بیشتر از لیسانس ها بودن !

جلوی دانشکده که رسیدیم هوس فوتبال به سرمون زد. شهریار و حسین رفتن دنبال توپ که توپ پیدا کنن. که بازی کنیم که پیدا کردن. و فوتبالی با البسه فارغ التحصیلی زدیم البته نه اینکه لباس ها شبیه لباس های یوونتوس نبود من خیلی حال نکردم. ولی برای جمع که خیلی حال داد. البته والدینمون تو سالن تربیت بدنی بودن و فکر می کردن که ما هم اونجاییم. اینم عکسش :

سپس توبت به عکس دسته جمعی بچه ها رسید که پس از تلاش های فراوان موفق به انداختن اون شدیم. البته الاش های فراوانی شد برای اینکه اسم دانشکده ریاضی تو عکس نیفته ! برای کسایی که نبودن واقعا" جاشونو خالی می کنم. سعید ، حامد و نشانه ها ، دکتر ، کتایون ، آذین و ...

البته این برنامه یه سری چیز ها خیلی کم داشت ! که بماند. البته من اینو به حساب آدم شدنمون می نویسم.